Antzerkia

Oraingo honetan gure azken lanaren inguruan hitz egingo dugu. Hilabete hauetan hainbeste lan egin eta gero momentua heldu da, hau da, antzezteko momentua iritsi da. Asteazkena, urduritasunez beteriko eguna izan zen . Lehenengo antzerkiak hasi ziren, eta ikusle moduan aritzeak, gure burua momentu hartan kokatzeak ekarri zuen. Gure kideak bizi ari ziren nerbioak eta azken prestakuntzak hurrengo egunean biziko genituela ohartu ginen.

Osteguna heldu zen, gure antzezlanaren eguna. Goizeko lehen ordutik ezinegona nabaria zen gure gorputzetan eta entsegua egiteko beharra sumatzen genuen momentu oro. Segurtasun eza handia sentitu genuen eta azkenengo prestakuntzak egin genituen. Irakasleei hurbildu eta antzerkia egin baino lehen entsegu bat egitea nahi genuela esan genien. Erantzuna, baiezkoa izan zen baina ostegunean antzeztu behar zuten beste talde batekin konpartitu behar izan genuen. Haiek, lehenengoak izan ziren, modu honetan gure atrezzoa prestatua egongo zen geroko. 

Denbora pasatu eta arazoak sortu ziren elementu ezberdinekin, beraz, beste taldearen entsegua luzatu egin zen. Horrek, kaltea ekarri zuen gure taldera, ezin izan genuelako entsegu oso bat egin. Gainetik birpasatu genuen gure antzerkia eta bat-batean gure ikusleak etorri ziren. Gure burua seriotasunean kokatu eta hasi ginen. Dena oso azkar pasatu zela gogoratzen dugu, hainbeste bider errepikatu izana eta momentuko urduritasunak, antzerkia bolada baten pasatu zela dirudi. 

Esan beharra daukagu, emaitzarekin oso ondo sentitzen garela eta lan gogorra egin dugula uste dugu. Hona hemen egindako antzerkairen argazki batzuk.

Azken txanpa!!

Aste bat igaro da eta hemen gaituzue berriro!!

Kurtsoko azken astea dugu unibertsitatean, eta jada urduritasunak nabaritzen hasiak dira. Aste honetan azkenengo entsegua eta antzerkiaren aurkezpena daukagu. Gure proiektua bere amaierara heltzen ari da eta egia esan, alde batetik gogotsu gaude, baina beste batetik oso urduri. Izan ere, orain arte izandako entseguetan gauza batzuk ez dira guk nahi bezala atera. Beraz, azkenengo entseguan dena ondo antolatuta eta prest utzi behar dugu, proiektuaren aurkezpenean dena ondo irten dadin. 

Antzezlaneko atrezzoari dagokionez, oraindik ere gauza batzuk amaitzear ditugu, baina zorionez, azkar bukatu ditzakegun gauzak dira, konplexutasunik gabekoak. Pertsonaien janzkerak ordea, amaituta dauzkagu, eta horrek ere atrezzoko objektuetan zentratzeko aukera gehiago ematen digu. 

Lan idatziei dagokienez, aipatu beharra daukagu proiektuaren inguruko lana amaituta dagoela, nahiz eta oraindik zuzenketa batzuk burutu behar izan. Hala ere, Hizkuntza Plastiko eta Ikusizkoa izeneko irakasgaian, lan bat amaitzear daukagu, eta honek ere gure estresa areagotzen du. 

Laburbilduz, aste hau nahiko estresantea izango dela sumatzen dugu, gelditzeko aukerarik emango ez diguna. Beraz, arnasa sakon hartzea eta guztiari ahal den moduan aurre egitea tokatzen zaigu, dauzkagun indar guztiak ateraz. 

Antzezlanaren aurkezpena aste honetan izango denez, honen sipnosia utziko dizuegu ondorengo lerroetan, baina benetan zer gertatzen den ikusi nahi baduzue, ostegunean eguerdiko 14:00etan, Hezkuntza eta Kirol fakultateko gimnasioan itxaroten zaituztegu. Besterik gabe, aipatu moduan, hona hemen sipnosia: 

Egun batean protagonistaren gurasoak janari bila joan ziren. Txoria bakarrik zegoela, haize bolada batek bere habia basoan barrena eraman zuen. Noraezean sentitzerakoan bere gurasoen falta sumatu zuen. Hain txikia zenez ez zekien hegan egiten eta basotik ibiliz haien bila abiatu zen. Bidean barrena pertsonaia desberdinekin topo egin zuen eta hauek haien laguntza eskaini zioten autonomia mota desberdinak azalduz.

Otsailak 4: Kunarte eta Kiribil antzerki taldea

Otsailaren 4an Kunartek haien etxeko ateak zabaldu zizkiguten eta bertan, Iparraldeko Kiribil antzerki taldearen eskutik, ikuskizuna eta tailer zoragarria prestatu zizkiguten. 

Goizeko 9:00etan ailegatu ginen haien etxera, eta errezepzioa bigarren solairuan izan zen. Instalazioak egiten duten lekua ikusteko aukera izan genuen. Espazio zabala eta aukera anitzekoa zen. Behin han egonda, Kiribil taldeko kide bat etorri zen, ikusiko genuen antzezlanaren zuzendaria hain zuzen, eta antzerkiari buruzko eta taldeari buruzko ezaugarri batzuk azaldu zizkigun. Egia esanda bere ikuspuntua oso interesgarria zen, batez ere Haur Hezkuntzari begira, mugimenduari garrantzi handia ematen ziolako. 

Antzerkiaren nondik norakoan azaldu zizkigun, zertan oinarritzen zen oinarrituz. Amaia Hennebutek, Kiribileko zuzendari nagusiak, Euskal Mitologiari buruzko antzezlan bat prestatzeko eskatu zion Jean-Philippe Leremboureri. Bera gai hau hartu eta jaiotza eta prozesua aurkeztu zuen, musikaren eta gorputzaren bidez, hitza erabili gabe. 

Azalpen hori jaso ondoren, beheko solairura joan ginen, antzeztokira. Han ez zeuden aktoreak eta zuzendariak bakarrik, 4-5 urteko umeak ere zeuden. Taldeko guztiok ikusi egin ditugu antzerkiak noizbait baina hau guztiz desberdina izan zen, ez bakarrik antzerki mota zela eta baizik eta umeak ikustea eta haien erreakzioak bizitzea oso interesgarria izan zelako. 

Antzerkia benetan polita eta berezia izan zen, eta gure antzerkirako zenbait ideia eman zizkigun; gure atrezzoa egiterakoan, material naturalen erabilpena, eta beste alde batetik Amaiak antzezten zuen pertsonaiaren garapena, lehenengo ez daki ezer eta gutxika esploratzeko grina dela eta aurreratuz doa. 

Esan bezala umeen erreakzioak ikuste izugarrizkoa izan zen, espero ez genuen interakzioa egon zelako. Adibidez momentu batean pertsonaiak ahoarekin soinuak egiten zituzten eta umeek hauek errepikatu edo pertsonaiak argi gorriarekin argiztatuta zegoen ura ukitzean ume batek “agua quemada” zela esan zuen, sua eta kolore gorria konektatuz. Beraz oso interesgarria izan zen hau ikustea.

Bukatzerakoan umeak agurtu eta zuzendariaren notak entzuteko aukera izan genuen. Zuzendari, aktore eta teknikoaren arteko hartu-emana ikusi genuen, asko ikasiz. Gainera hori bukatzerakoan galderak egiteko aukera eman ziguten, eta momentu hartan gai oso interesgarriak atera ziren: Zertarako umeentzako antzerkia egitea, isiltasunaren indarra eta abar. 

Hori bukatzerakoan, atseden txiki bat eduki ondoren, tailerra joan ginen. Tailer honetan maskarekin jolastu egin genuen. Lehenengo zurezko maskararekin, eta hauek ematen dituen adierazpen aukerekin (gorputzaren bidez transmititzea eta ez aurpegiarekin besteak beste). Bigarrenik gorputza aktibatzeko zenbait koordinazio ariketa egin genituen. Hirugarrenik, paper batzuetan hiru lerroen bidez gure maskarak margotu genituen, gero hauen izaera ibiltzeko eran adieraziz musikaren erritmoa jarraituz. Eta bukatzeko boluntarioek azkeneko ariketa egin zuten: maskara bati izaera eta bizitza ematea, gero antzezteko. Gure taldeko Amaiak ariketa hau egin zuen, bere maskararen bidez pertsonai beldurgarri bat sortuz.

Jean-Philippe Leremboureri antzerkia hasi aurretik azalpenak ematen

Amaia Hennebut tailerraren nondik norakoak azaltzen

Maskara errealen ariketa

Paperean egindako maskarak

Maskara bati bizitza eman

Dramatizazioa praktiketako egonaldian

Kaixo irakurle agurgarri horiek!

Jada oporretan gaudela gogoeta txiki bat egiteko garaia heldu dela uste dugu. Horretarako gure praktiketako egonaldiari buelta bat eman diogu dramatizazioa nola lantzen den gogoratzeko.

Hori egin ostean konturatu egin gara dramatizazioa dantzaren edo ipuin kontaketaren bidez lantzen dela. Hurrengo lerroetan Traña-Matienako Herri Eskolan nola lantzen den azalduko dugu.

Matienan dramatizazioari ez zaio garrantzia ematen, plan orokorrean behintzat. 3 urteko gela batean irakasle berritzaile bat dago, eta honek dramatizazioari garrantzi handia ematen dio.

Lehenik eta behin irakasle honek ipuin bat aukeratzen du. Bigarrenik ipuina bi astez gutxi gora behera kontatzen du; modu horretan umeek istorioa ezagutzen eta barneratzen joango dira. Behin bigarren pausu hori eginda hirugarren bat dator: ipuina dramatizatzea.

Horretarako pertsonaiak banatzen ditu. Adibidez otso bat, orein bat, txerri bat, untxi bat eta hartz bat. Modu horretan bost pertsonai izango lirateke bakarrik, hori dela eta bi aukera ditu buruan; edo pertsonai berdinak errepresentazio berdinean biderkatzea edo funtzioa behin baino gehiagotan egitea. 

Behin pertsonaien kontua argi izanda, hauek nola karakterizatu daitezke bere kabuz lantzen du; pertsonaien aurpegiak kareta bihurtzea. Pausu honetan nik egingo nukeena: karetak edo jantziak haiekin prestatzea eta haien parte hartzea sustatzea.

Beraz bere ideia berritzaileak egokiak iruditzen zaizkigu, baina gure ustez umeen inplikazioa falta da. Umeen parte hartzea sustatzeko mila modu daude horietako batzuk ipuinaren aukeraketa, kontatzeko modua (txotxongiloak, itzal txinatarrak...) pertsonaien aukeraketa edo hauen karakterizazioan parte hartzea izango litzateke.

Beraz berriz ere, dantzarekin gertatzen den bezala, umearen parte hartzea sustatzen ez badugu, nahiz eta ariketa berria izan eskema zaharra jarraitzen du; irakasleek askatasuna ezabatzen dute eta ez diete parte hartze aktiboari garrantzia ematen.

Gure taldearen logoa eta eslogana.

Jadanik gure taldeak badauka bere logoa eta eslogana!! saiakuntza ugariren ondoren heldu gara gure helmugara!

Logoa:

Eslogana (aho korapiloa): 

GorringoStar kantu izar

GoStarGorringo arrautza zuringo

Ingo ingo ez ahal dugu egingo

Txorizo, patata eta arrautza gorringo

GorringoStar bazkari edar.

Datu interesgarriak

Gelan landutakoari probetxua ateraz...

Jadanik klasean hainbat kontzeptu jorratu ditugu, eta horietatik gehien harritu gaituena plazaratzea interesgarria izango litzatekeela pentsatu dugu.

Irudia eta egilea: vectores del cono invertido, Carlos Iñon

Kono honen sortzailea Carlos Iñon dugu, eta taldeetan jolasean dauden indarrak islatzeko asmoarekin sortu zuen.

Irudian ikus dezakegun moduan, Manifiestotik Latentera heltzeko, konoan zehar hainbat kontzeptu azaltzen dira. Horiek argitzeko asmotan, lehenik eta behin konoaren bi puntu nagusiak zer diren azalduko dugu. Ondoren, horien inguruko definizio edo informazio laburra luzatuko dugu ondorengo puntuetan.

Kontzeptu nagusiak:

• Manifiesto: Taldeetan agerian gelditzen dena izango litzateke.
• Latente: Taldeetan izkutuan gelditzen den guztia.

Kontzeptu batetik bestera igarotzeko eman behar diren pausuak (ezkerreko kontzeptuak):

• Afiliazioa: Pertenentzia sentimendua. Taldeko kidearen sentipena izaterakoan, bertaratzeko gogoak sortzen zaizkigu.
• Kooperazioa: Elkarrekin eraikitzea. Elkarrekin eraikitzera ohitu behar gara.
• Pertinentzia: Beste bi oinarriak finkatzean, azken hau gauzatzea posible izango da, beraz aurreko bi kontzeptuen batura da.

Aipatutako kontzeptuak betetzeko ezinbesteko puntuak (eskuineko kontzeptuak):

• Komunikazioa: Elkar ulertzea, entzuten jakitea.
• Ikaskuntza: Taldekideekin ikaskuntza prozesua burutzea, eta besteengandik ikastea.
• Telé: Taldean lan egiterakoan gure jarrerak kontrolatzea, taldeko partaide guztiekin ez garelako berdin eramango. Gertatzen diren gauzetaz gai sentitzea. Lanerako klima egoki bat sortzea guztion zeregina dugu.

Informazio iturria: Vectores del cono invertido.



Asteko erreflexioa

Aste hau sentsazioz beteriko astea izan da. Egiteko ditugun lan ezberdinetan gehiago kokatu gara eta horrek estres sentsazioa ekarri digu taldeko partaide guztiei. Lanetan sakonago kokatzerako orduan , benetan konturatu gara zenbat lan geratzen zaigun egiteko eta practicum-erako denbora gutxi dugunez estutzen hasi gara.

Gure taldeari buruzko hausnarketa handia egin dugu aste honetan zehar. Mota ezberdinetako lanak egiterako orduan egoera eta sentimendu ezberdinak nahastu direlako. Gure gela den ohiko lan lekutik atera gara, hau da, kalera irten gara elkarrizketak eta gure lanarekin harremanean dagoen ingurugiro hurbilean dauden faktore ezberdinak aztertzera. Gure artean ez-ohikoa den ekintza honek eta IKT arloan erabili dugun klase bat pentsatzera eraman gaitu. 

Nahiz eta taldeko kideen arteko harreman oso ona eduki, badaude egoera batzuk non gure erlazioa marruskatzen den. Zer esan nahi dugu honekin? Lan bat planteatzen denean eta gure artean ideiak bota behar ditugunean, ez ditugu hitz egiteko txandak errespetatzen . Pentsatzen duguna, atoan konpartitu nahi dugu , ahaztuko zaigulako arrazoiarengatik edo momentuko emozioak horrela gauzatzen duelako. Modu honetan, modu inkontziete batean gure kideen ideiak zapaltzen ari gara eta hori izan daiteke gure antolakuntzaren ahultasun handiena. 

Behin honetaz konturatu eta gero, ekintza hau zainduko dugulakoan adostu dugu, batzuetan goiz antzematen baditugu arazoak, ez direlako inoiz arazo berriro bihurtuko. Beraz, gure ideiak eta egiten ditugun ekintza ezberdinak modu egoki batean aurrera eramateko, taldeko antolatzaile baten beharra sumatu dugu, ideiak eta ekintzak modu ordenatu eta baketsu batean aurrera eraman ahal izateko. 

Egia esan, lanerako talde oso handia gara eta kalera lan egiten atera ginenean bi talde txikitan banatu ginen lana arintzeko eta erosoago lan egiteko. Batzuk, unibertsitatean oso preziatua den esperientziaz beteriko irakaslearengana joan ziren autonomiaren garrantziari buruzko elkarrizketa bat eginez eta bideoan grabatzen. Beste batzuk, gure inguruan dauden autonomiaren adibide asko izoztu zituzten argazki kamera batekin. 

Azkenik, esan beharra dago, ariketa oso baliagarria izan dela, asko esperimentatu dugulako eta gure artean sentsazioak sortu dituelako, bai onak eta baita ez hain onak ere. Askotan gure ahuleziengatik asko ikas dezakegu eta aurretik esan bezala arazoa goiz hartuta konponbide ezin hobea bila genezake. Espero dugu talde moduan lan kooperatibo egoki bat gauzatzea eta hemendik aurrera denak eroso egotea lanean.  

Asteko erreflexioa

Aste hau aurrekoa baino pixkat positiboagoa izan da, baina oraindik ikus daitezke estresa, nekea, amorrua eta inkonprentsioa. Elkarrizketak beti berdinak dira, etxerako lan mordoa...horrela lanez gainezka egon arte. Egunero, IKT-ko klaseetan esan behar ditugun hitzetan nabaritu egin da egoera hau. Lasaiago gaude IKT-ko irakasgaiarekiko, baina hala ere, hitzak ez dira oraindik positiboak izaten ari. Gehienak negatiboak edo neutroak dira.

Arreta deitu digun gauzetako bat, aurreko urteetako portfolioak ikustea izan da. Zelako lana!!!! Harriturik geratu gara...Batzuk oso landuak zeuden...profesionalak izango balira bezala. Horiek ikustean, lehenengo sentzazioa, harridura eta ezintasuna izan da. Nola egingo dugu guk horrelako portfolioa?? Ez daukagu horrelako lan osatu bat egiteko denbora askorik!... Izan ere, unibertsitatetik kanpo batzuk lan egiten dugu, eta bestelako ardurak batzuk ditugu. Hala ere, ideiak hartzeko eta horiek ordenatzeko balio izan digu.

Ea zer eskaintzen digun hurrengo asteak...